Kamień Pomorski

Kamień Pomorski — siedziba powiatu kamieńskiego (miasto powiatowe), województwo zachodniopomorskie.

Pierwsza wzmianka

1124 r. — źródło: kroniki misji chrystianizacyjnej Ottona z Bambergu

Najstarsza wzmianka o Kamieniu Pomorskim pochodzi z 1124 r. i wiąże się z misją chrystianizacyjną Ottona z Bambergu, wysłanego przez Bolesława Krzywoustego na Pomorze. Wówczas ochrzczono dwór książęcy i ludność grodu, a Bolesław kazał zbudować pierwsze kościoły. Sam gród istniał od co najmniej IX w. jako obronny port Wolinian strzegący drogi wodnej na Bałtyk. W 967 r. Mieszko I włączył ziemię Wolinian do Polski — Kamień był już wówczas jednym z największych ośrodków regionu.

[chrystianizacja grodu i okolic]

Prawa miejskie

5 stycznia 1274 r., nadane przez: książę Barnim I (prawo lubeckie)

Książę Barnim I nadał Kamieniowi Pomorskiemu prawa miejskie (lubeckie) 5 stycznia 1274 r. Był to moment formalizacji już istniejącego organizmu miejskiego — Kamień od ponad stu lat był stolicą biskupstwa (od 1176 r.) i siedzibą książąt pomorskich z dynastii Gryfitów. W połowie XIV w. miasto wstąpiło do Hanzy, osiągając szczyt swojego znaczenia. Kamień był wówczas jedynym miastem na Pomorzu z dwoma oddzielnymi organizmami miejskimi — grodem i osiedlem katedralnym, każde z własnymi murami obronnymi.

Etymologia nazwy

Od głazu narzutowego — Nazwa "Kamień" pochodzi od ogromnego głazu narzutowego leżącego na dnie Zatoki Kamieńskiej, zwanego Królewskim Głazem. Osada wyrosła przy tym charakterystycznym punkcie orientacyjnym, a głaz stał się symbolem miasta. W średniowiecznych łacińskich dokumentach miasto było notowane jako "Camin" lub "Cammin".

Legenda o Olbrzymie i Diable — Lokalna legenda mówi o samotnym olbrzymie, który rozgniewany podstępem diabła, chwycił głaz i cisnął za uciekającym szatanem. Głaz wylądował na dnie rozlewiska tworząc wyspę — i od tego kamienia wzięło nazwę miasto. Legenda odzwierciedla bardzo starą, słowiańską tradycję ustną Wolinian.

Herb

W błękitnym polu tarczy postać św. Jana Apostoła — patrona miejscowej katedry — w biało-czerwonej szacie ze złotym nimbem, z ręką uniesioną w błogosławieństwie. Po bokach świętego dwa złote pastorały. U dołu tarczy biały (srebrny) mur miejski. Herb ukształtował się na przełomie XIII i XIV w., nawiązując do tradycji patrona biskupstwa kamieńskiego.

Flaga

Brak oficjalnie ustanowionej flagi miejskiej — miasto używa barw błękitu i bieli wywiedzionych z herbu.

Oś czasu

• 1180–1637
• 1637–1945

Ciekawostka

Organy katedralne w Kamieniu Pomorskim, zbudowane przed 1400 r., są jednymi z najstarszych działających organów w Polsce. Każdego lata katedra zamienia się w salę koncertową — Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej przyciąga wybitnych organistów z całej Europy. Warto też wiedzieć, że w XVIII-wiecznym dworze przy katedrze mieszkał przez ćwierć wieku Ewald von Kleist — fizyk który w 1745 r. wynalazł tu, w Kamieniu, butelkę lejdejską (pierwszy kondensator elektryczny).