Kołobrzeg

Kołobrzeg — siedziba powiatu kołobrzeskiego (miasto powiatowe), uzdrowisko, województwo zachodniopomorskie.

Pierwsza wzmianka

1000 r. — źródło: akt zjazdu gnieźnieńskiego — pierwsza wzmianka o biskupstwie kołobrzeskim

Kołobrzeg wzmiankowany jest po raz pierwszy w kontekście zjazdu gnieźnieńskiego w 1000 r., kiedy Bolesław Chrobry i cesarz Otton III powołali tu biskupstwo — jedno z pierwszych czterech w Polsce. Reinbern został pierwszym biskupem „kościoła Soli Kołobrzeskiej" (Salsae Cholbergiensis aecclesiae episcopus). Osada i gród solny istniały już od VIII w. na terenie dzisiejszego Budzistowa. Mieszko I włączył Kołobrzeg do państwa polskiego ok. 979 r. i rozbudował gród. Biskupstwo upadło po pogańskiej reakcji ok. 1005 r.

Salsae Cholbergiensis aecclesiae episcopus

Prawa miejskie

23 maja 1255 r., nadane przez: książę pomorski Warcisław III (prawo lubeckie)

23 maja 1255 r. Kołobrzeg otrzymał prawa miejskie na prawie lubeckim z nadania księcia Warcisława III. Miasto rozwijało się jako centrum handlu solą — „biało złoto" Bałtyku przynosiło ogromne dochody. W XIII–XIV w. Kołobrzeg stał się silnym miastem hanzeatyckim, otoczonym murami i fosą. Port obsługiwał handel zbożem, śledziami i solą w całym basenie Bałtyku. Miasto było tak zamożne, że w XIV w. rywalizowało ze Szczecinem o prymat na Pomorzu.

Etymologia nazwy

Kołobrzeg — brzeg przy kole — Nazwa Kołobrzeg pochodzi od słów „koło" i „brzeg" — prawdopodobnie oznaczała okrągłą zatokę lub zakolony brzeg rzeki Parsęty przy ujściu do morza. Inna teoria łączy człon „koło" z kołem wodnym używanym przy wydobyciu i warzeniu soli. Łacińska nazwa Salsa Cholbergiensis dosłownie znaczy „słony Kołobrzeg" — potwierdzając solny charakter osady. Niemiecka forma Kolberg zachowała rdzeń słowiański.

Zaślubiny z morzem — symbol powrotu Pomorza — 18 marca 1945 r., po zdobyciu Kołobrzegu przez 1. Armię Wojska Polskiego, odbyła się symboliczna ceremonia zaślubin z morzem — kapral Franciszek Niewidziajło wniósł biało-czerwoną flagę w wody Bałtyku. Gest ten nawiązywał do średniowiecznej tradycji Bolesława Chrobrego i symbolizował powrót Pomorza do Polski po 700 latach. Miasto zostało wcześniej zniszczone w 95% podczas bitwy — Niemcy bronili Festung Kolberg do ostatniego żołnierza.

Herb

Tarcza dzielona pionowo na dwie połowy. Prawa (heraldycznie lewa) — pole błękitne: srebrna mitra biskupia z biało-czerwonymi wstęgami, pod nią dwa złote pastorały skrzyżowane ukośnie, zanurzone w falach. Lewa (heraldycznie prawa) — trzy pola: górne czerwone z ukośnie skrzyżowanymi złotymi hakami i złotą panwią (narzędzia warzelni soli); środkowe srebrne z czerwoną architekturą obronną — trzema basztami z bramami; dolne błękitne z dwoma srebrnymi łabędziami pływającymi wśród fal. Herb nawiązuje do trzech filarów historii miasta: biskupstwa (mitra), przemysłu solnego (haki, panew) i handlu morskiego (łabędzie). Herb zatwierdził Urząd Miejski; używany w obecnej formie od XX w.

Flaga

Cztery poziome pasy równej szerokości: biały (górny), niebieski, biały i czerwony (dolny), z herbem pośrodku. Barwy wywiedzione z herbu. Flaga ustanowiona uchwałą Rady Miejskiej nr XLII/585/10 z 23 lutego 2010 r.

Oś czasu

• 1138–1945

Ciekawostka

W marcu 1945 r. bitwa o Kołobrzeg trwała 15 dni i kosztowała życie ok. 4000 polskich żołnierzy. Niemcy bronili twierdzy (Festung Kolberg) dosłownie do ostatniego żołnierza — ewakuując cywilów morzem przez ostatnie tygodnie oblężenia. Po zdobyciu miasta 95% jego zabudowy leżało w gruzach. Dziś Kołobrzeg jest największym uzdrowiskiem w Polsce z 24 zakładami leczniczymi i ponad 1,5 mln turystów rocznie — przeszło drogę od wojennych ruin do uzdrowiskowej perły Bałtyku w zaledwie kilka dekad.