Koszalin

Koszalin — miasto na prawach powiatu, województwo zachodniopomorskie.

Pierwsza wzmianka

1188 r. — źródło: akt klasztorny wymieniający nazwę „Cussalin”

Osada słowiańska w rejonie dzisiejszego Koszalina istniała najpóźniej od X–XI w. — pierwsza wzmianka historyczna wiąże się z wyprawami Bolesława Krzywoustego na Pomorze w 1107 r. Najstarszy zachowany zapis samej nazwy pochodzi jednak z aktu klasztornego z 1188 r. („Cussalin”), a pierwszy pełny dokument z 23 października 1214 r. — księcia pomorskiego Bogusława II, który darował leżącą tu osadę Cossalitz zakonowi norbertanów z Białoboków.

Prawa miejskie

23 maja 1266 r., nadane przez: biskup kamieński Herman von Gleichen (prawo lubeckie)

Prawa miejskie na prawie lubeckim nadał Koszalinowi 23 maja 1266 r. biskup kamieński Herman von Gleichen — datę tę miasto obchodzi do dziś jako swoje urodziny. Osada, którą w 1248 r. książę Barnim I przekazał biskupom kamieńskim, stała się wówczas głównym ośrodkiem administracyjnym rodzącego się biskupiego księstwa kamieńskiego.

Etymologia nazwy

Koszalin — od Koszały — Pierwotna, słowiańska nazwa osady brzmiała Koszalice — to nazwa odojcowska (patronimiczna), utworzona ogólnosłowiańskim przyrostkiem „-ic” od imienia lub przezwiska Koszała (dosłownie: „ludzie/synowie Koszały”). Nie zachowały się źródła mówiące, kim był ów Koszała. W 2. połowie XIII w. forma Koszalice przekształciła się w Koszalin. Pod wpływem języka niemieckiego nazwa uległa germanizacji do postaci Coeslin, Cöslin, a później Köslin — używanej aż do 1945 r., gdy miastu przywrócono historyczną polską nazwę Koszalin.

Herb

W polu błękitnym rycerz w srebrnej zbroi na białym koniu, trzymający po lewej stronie czerwoną tarczę rycerską z białym orłem piastowskim o żółtych dziobie i szponach; po prawej stronie jeźdźca biały proporzec z czerwonym gryfem pomorskim. Herb nawiązuje do wizerunku na pieczęci księcia Bogusława II z dokumentu z 1214 r. — umieszczenie orła piastowskiego na tarczy i gryfa pomorskiego na proporcu miało podkreślić związki rodowe i polityczne łączące pomorskiego księcia z Polską (matka Bogusława II była córką księcia wielkopolskiego Mieszka III Starego). Współczesny herb przyjęto uchwałą Miejskiej Rady Narodowej 10 lutego 1959 r., zastępując wcześniejsze godła miasta — pieczęć z wizerunkiem biskupa Hermana von Gleichena, a od XIV w. przez sześć wieków ściętą głowę św. Jana Chrzciciela na misie.

Flaga

Prostokątny płat złożony z dwóch poziomych pasów — górnego białego i dolnego błękitnego, bez herbu ani innych godeł.

Oś czasu

• 1181–1248
• 1248–1945

Ciekawostka

Herb Koszalina zmieniał się wraz z jego władcami: pierwsza pieczęć miejska (do 1440 r.) przedstawiała stojącego w bramie biskupa Hermana von Gleichena, kolejna — obowiązująca przez ponad sześć stuleci — ściętą głowę św. Jana Chrzciciela, patrona biskupstwa kamieńskiego, spoczywającą na misie. Dopiero w 1959 r. władze polskiego już Koszalina przyjęły obecny herb z rycerzem na koniu, nawiązujący do słowiańskich, piastowskich korzeni księcia Bogusława II.