Łowicz

Łowicz — siedziba powiatu łowickiego (miasto powiatowe), województwo łódzkie.

Pierwsza wzmianka

7 lipca 1136 r. — źródło: bulla papieża Innocentego II — Loviche w dobrach arcybiskupów gnieźnieńskich

Pierwsza wzmianka pochodzi z bulli Innocentego II z 7 lipca 1136 r. — Łowicz (Loviche) wymieniony jako główny ośrodek dóbr arcybiskupów gnieźnieńskich. Gród drewniano-ziemny nad Bzurą istniał od XII–XIII w. W 1263 r. Litwini złupili i spalili Łowicz.

Loviche

Prawa miejskie

przed 1298 r., nadane przez: arcybiskup gnieźnieński (prawo magdeburskie)

Łowicz uzyskał prawa miejskie przed 1298 r. — w przywileju menniczym z tego roku po raz pierwszy nazwany oppidum. Jedyne miasto w Polsce należące do arcybiskupów gnieźnieńskich nieprzerwanie przez 657 lat (1136–1793). Prymasi rezydowali w łowickim zamku — „druga stolica prymasów".

Etymologia nazwy

Od łowów — osada łowców — Nazwa Łowicz pochodzi od prasłowiańskiego „łowy" — polowania. Okolice w średniowieczu pokrywały gęste lasy w dolinie Bzury, obfitujące w zwierzynę. Forma Loviche (1136) potwierdza rdzeń łowiecki.

Herb

W polu błękitnym dwa pelikany srebrne o dziobach i szponach złotych, zwrócone do siebie grzbietami. Między nimi zielone Drzewo Życia. Pelikany symbolizują ofiarność (w tradycji chrześcijańskiej pelikan karmi pisklęta własną krwią). Herb wielki z kartuszem, dwoma aniołami i dewizą Patriae Commodis Serviens.

Flaga

Prostokąt barwy błękitnej z godłem herbu (pelikany i Drzewo Życia) pośrodku.

Ciekawostka

Łowicz to jedyne miasto w Polsce należące do arcybiskupów i prymasów przez 657 lat (1136–1793). Po potopie szwedzkim z 4000 mieszkańców przeżyło 300–400 osób. Dziś słynie z barwnych procesji Bożego Ciała w tradycyjnych łowickich strojach ludowych.