Mysłowice

Mysłowice — miasto na prawach powiatu, województwo śląskie.

Pierwsza wzmianka

1308 r. — źródło: dokument wymieniający mysłowickiego plebana Hunolda — najstarszy zapis nazwy miasta

Na terenie dzisiejszego śródmieścia Mysłowic już w XII–XIII w. istniała osada rolniczo-rybacka nad rzeką Przemszą, którą według przekazów spalili w 1241 r. Tatarzy. Najstarszy dokument wymieniający wprost nazwę Mysłowice pochodzi z 1308 r. i dotyczy miejscowego plebana Hunolda. Z 1301 r. pochodzą z kolei wzmianki o istnieniu w Mysłowicach rynku, a wysokość płaconego świętopietrza świadczy o znacznej wielkości miejscowości już w początkach XIV w. Najstarsze dokumenty miejskie nie zachowały się — 11 października 1587 r. Mysłowice zostały całkowicie spalone przez oddział posiłkowy wojsk polskich, a w pożarze przepadło archiwum miejskie wraz z pierwszymi księgami i, być może, samym dokumentem lokacyjnym.

Prawa miejskie

między 1260 a 1306 r. (data niepewna); potwierdzenie 15 grudnia 1360 r., nadane przez: nieznany; potwierdził książę opawsko-raciborski Mikołaj II (prawo magdeburskie)

Zachowane materiały źródłowe nie pozwalają ustalić, kiedy dokładnie Mysłowice otrzymały prawa miejskie — lokacja na prawie niemieckim nastąpiła między 1260 a 1306 r., przy czym historyk L. Musioł wskazywał lata 1260–1280, a R. Garbiec lata 1300–1306. Pewność daje dopiero dokument księcia opawsko-raciborskiego Mikołaja II z 15 grudnia 1360 r., który wymienia Mysłowice expressis verbis jako miasto posiadające już od dawna przywileje prawa niemieckiego; wytyczono w nim również granice ziemi mysłowickiej. Miasto było wówczas własnością prywatną — jego właścicielem był wojewoda sandomierski Otton z Pilczy, ten sam, który lokował Łańcut. Mysłowice pozostawały miastem prywatnym przez całą swoją historię, przechodząc kolejno w ręce Turzonów, Salomonów, Kamieńskich, Lipskich, Mieroszewskich i Sułkowskich.

Etymologia nazwy

Mysłowice — od imienia Mysław (nazwa patronimiczna) — Nazwa wywodzi się od starosłowiańskiego imienia Mysław, Mysł lub Miłosław. Końcówka „-ice” (w starszej formie „-icze”) jest charakterystyczna dla słowiańskich nazw patronimicznych oznaczających osady rodowe — nazwa oznaczałaby więc potomków założyciela lub właściciela osady, czyli „Mysłowiczów”. Według jednej z wersji domniemany założyciel, rycerz Mysław, miał stanowić wzór dla wizerunku męskiej głowy z herbu miasta.

Herb

W polu błękitnym głowa mężczyzny z zamkniętymi oczyma, z czarnymi włosami i takim samym pełnym zarostem, twarz barwy naturalnej. Tożsamość przedstawionej postaci pozostaje sporna: przedwojenna decyzja Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z 2 czerwca 1937 r. uznała ją za głowę św. Jana Chrzciciela — patrona miasta, ustanowionego oficjalnie bullą papieską dopiero w 2000 r. — natomiast inni badacze widzą w niej głowę legendarnego założyciela, rycerza Mysła (Mysława). Wątpliwości budzi brak misy, typowego atrybutu św. Jana Chrzciciela, na wszystkich znanych pieczęciach miejskich, w tym najstarszych z pierwszej połowy XVI w. Rozstrzygnięcie utrudnia fakt, że najstarsze dokumenty miejskie spłonęły w pożarze 1587 r.

Flaga

Prostokątny płat barwy żółtej z herbem miasta umieszczonym pośrodku.

Oś czasu

• 1327–1922

Ciekawostka

W latach 1871–1918 na skraju Mysłowic znajdował się słynny Trójkąt Trzech Cesarzy (niem. Dreikaisereck) — miejsce u zbiegu Białej i Czarnej Przemszy, gdzie stykały się granice trzech mocarstw zaborczych: Cesarstwa Niemieckiego, Austro-Węgier i Rosji. Punkt ten stał się atrakcją turystyczną: zbudowano tam wieżę widokową, przystań i restauracje, a pocztówki z Trójkątem rozchodziły się po całej Europie.