Słupsk

Słupsk — miasto na prawach powiatu, województwo pomorskie.

Pierwsza wzmianka

ok. 1031 r. — źródło: gród słupski w rozwidleniu Słupi (siedziba kasztelanii)

Słupski gród na wyspie w rozwidleniu rzeki Słupi istniał już w IX–XI w. — był siedzibą kasztelana i miejscowej dynastii pomorskiej (wywodzącej się od zmarłego w 1156 r. Racibora). Pierwszą wzmiankę o Słupsku źródła wiążą z 1031 r.; niektóre wczesne dokumenty o ziemi słupskiej (jak rzekomy z 1180 r.) bywają jednak przez historyków kwestionowane. Prawa miejskie miasto otrzymało w 1265 r.

Prawa miejskie

20 sierpnia 1265 r., nadane przez: książę gdański Świętopełk II (prawo lubeckie)

Prawa miejskie na prawie lubeckim nadał Słupskowi 20 sierpnia 1265 r. książę gdański Świętopełk II, który zatrzymał się tu w drodze z Gdańska do Sławna (sam dokument się nie zachował). W 1310 r. margrabiowie brandenburscy dokonali ponownej lokacji (relokacji) miasta, również na prawie lubeckim, nadając mu regularny układ z rynkiem.

Etymologia nazwy

Słupsk — od rzeki Słupi / „słup" — Nazwa pochodzi najprawdopodobniej od rzeki Słupi, nad którą leży miasto. Rdzeń „słup" wiąże się z drewnianymi słupami (palami), na których — z powodu podmokłego, wyspowego terenu — wznoszono najstarszą osadę i jej wieże strażnicze. Niemiecka nazwa miasta to Stolp, kaszubska — Stôłpsk.

Herb

W polu srebrnym czerwony gryf wspięty ze złotym dziobem i szponami, o rozwiniętych skrzydłach, zwrócony w prawą stronę heraldyczną, wznoszący się nad błękitno-granatowymi falami symbolizującymi rzekę Słupię. Herb nawiązuje do herbu pomorskich książąt Gryfitów; oficjalny wzór zatwierdziła Rada Miejska w 1991 r.

Flaga

Biały płat z czerwoną obwódką (ramką) dokoła krawędzi i herbem miasta (czerwony gryf nad falami Słupi) pośrodku. To przywrócony w 2005 r. wzór historyczny, sięgający czasów gryfickich (XVI w.).

Oś czasu

• 1317–1637
• 1637–1945

Ciekawostka

Przez kilka stuleci Słupskiem władali pomorscy Gryfici, a w latach 1368–1478 miasto było stolicą odrębnego Księstwa Słupskiego (z własną mennicą). Ich pamiątką jest renesansowy Zamek Książąt Pomorskich — dziś siedziba Muzeum Pomorza Środkowego, ze słynną, największą na świecie kolekcją dzieł Witkacego (Stanisława Ignacego Witkiewicza).